Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Guest Stars*

Kαμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι διάφορους ανθρώπους που γνώρισα τυχαία κατά καιρούς. Ανθρώπους που δεν μπορώ να θυμηθώ τα πρόσωπά τους και αν τους δώ σήμερα ή αύριο δεν θα τους αναγνωρίσω και ανθρώπους που δεν είδα ποτέ από κοντά. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι σίγουρη αν έχω μιλήσει ποτέ σε κάποιον γι' αυτούς. Δεν θυμάμαι αν έχω συζητήσει γι'αυτούς κι αν έχω αναφέρει τα ονόματά τους. Όπως για παράδειγμα τη Σοφία. Μια ξανθιά κοπέλα που καθόταν κάποτε δίπλα μου στο αεροπλάνο και για μια ώρα περίπου συζητούσαμε. Θα είναι ψέμα αν πώ οτι θυμάμαι από που είναι. Είχα κλείσει το κινητό μου κατά τη διάρκεια της πτήσης και έτσι έγραψα τον αριθμό της πρόχειρα στο χέρι μου με στυλό. Από κείνη τη μέρα στείλαμε κανα-δυο μηνύματα και αυτό ήταν. Χαθήκαμε. Άλλαξα αριθμό και έσβησα τον δικό της. Δεν θυμάμαι για ποιό λόγο, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον επειδή δεν θα την ξανάβλεπα, οπότε? Το ίδιο πάνω-κάτω συνέβη και με το Μήτσο από το Πέραμα. Μιλούσαμε για καμιά βδομάδα σε ένα chat. Θυμάμαι τα φατσάκια του Ολυμπιακού που έβαζε παντού σαν φανατικός γαύρος. Τον κορόιδευα και νευρίαζε. Του είχα στείλει κάτι ελεεινούς στίχους μου επειδή έπαιζε κιθάρα και ήθελε να τους κάνει τραγούδι. Αυτό δε συνέβη ποτέ. Για καμιά 10αριά μέρες δεν μπήκα στο chat και όταν μπήκα δεν τον βρήκα. Έψαξα, αλλά το προφίλ του δεν υπήρχε πια. Και τώρα τι θα γίνει δηλαδή με το τραγούδι μου?? Τι να έκανα? Να πήγαινα στο Πέραμα και να έψαχνα ένα Μήτσο?Άλλωστε τι θα μπορούσε να είχε συμβει? Θα γινόμασταν φίλοι μέσα από ένα chat? Τους φίλους μου εξάλλου τους θέλω κοντά μου....
Αυτό που με στεναχωρεί πιο πολύ είναι πως την απάντηση σε αυτό δεν θα την μάθω ποτέ. Άσε που πάνε και δυόμιση χρόνια από τότε. Όλοι έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν. Το κακό είναι πως τείνουμε να τους αναζητάμε σε πολύ μικρή περίμετρο γύρω μας. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας και θα δούμε ότι τέτοιους ανθρώπους συναντάμε καθημερινά. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο όμως τους αφήνουμε να φύγουν! Μια απλή κουβέντα που μπορεί να είχες με κάποιον στο κατάστρωμα του πλοίου, στο λεωφορείο, σε κάποιο παρακμιακό chat, έχει πολλές προοπτικές να εξελιχθεί σε κάτι πολύ όμορφο. Σε μια φιλία αναπάντεχη αλλά ουσιαστική.
Έκανα μεγάλο λάθος που σας έχασα γιατί έχασα την ευκαιρία να σας γνωρίσω καλύτερα. Το λίγο που έμαθα από εσάς ήταν αρκετό να φτάσω σε αυτό το συμπέρασμα. Ο κόσμος είναι όμως πολύ μικρός και μπορεί να είμαι αρκετά τυχερή ώστε να σας ξαναβρώ τυχαία. Ή ακόμα και να με βρείτε εσείς διαβάζοντας αυτό το κείμενο που δείχνει πως δεν σας ξέχασα, ακόμα κι αν δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το πού μπορεί να βρίσκεστε.
Έχω γράψει αρκετά κείμενα. Άλλα αναφέρονται σε προσωπικές εμπειρίες μου που θέλησα να μοιραστώ, άλλα σε ανθρώπους που αγαπώ και επέλεξα να εκφράσω γραπτά όσα νοιώθω γι'αυτούς και άλλα για ανθρώπους παντελώς άγνωστους που με τον δικό τους τρόπο με συγκίνησαν. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην αναφερθώ και σε σας, και το μόνο όνομα που βρήκα πως σας ταιριάζει είναι guest stars! Είστε όλοι αυτοί που έρχεστε από το πουθενά, με τους οποίους ανταλλάζουμε κάποιες σκέψεις ή περνάμε ώρες συζητώντας και απολαμβάνοντας ο ένας την παρέα του άλλου, αλλά η ζωή τα φέρνει έτσι που χανόμαστε. Επειδή όμως ποτέ δεν χάνω την αισιοδοξία μου, πιστεύω ότι υπάρχει μια πιθανότητα η ζωή να τα γυρίσει αλλιώς, να τραβήξω το σωστό χαρτί στην παρτίδα, να βρεθώ στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή, πές το όπως θές, και να πιούμε τελικά, κάποτε, εκείνο τον καφέ που υποσχεθήκαμε! :-)

6 σχόλια:

  1. Exeis poly dikio gia tous guest stars stin zwi mas. Einai omws to alatopipero stin kathimerinotita, k dinoun geusi!

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το κακό είναι που κατά βάθος ποτέ δεν αρκούμαστε στους guest stars.
    Εχουμε όλοι ανάγκη από ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ.

    Καλημέρες σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και οι ευκαιριακές παρέες έχουν το ρόλο τους στη ζωή μας... Όλοι και όλα θα παίξουν κάποιο ρόλο, αρνητικό ή θετικό τελικά. Προσπαθώ κι εγώ να μην αφήνω πιθανές αξιόλογες παρουσίες στη ζωή μου να χαθούν λόγω κακής συγκυρίας πχ. Από την άλλη όταν βλέπεις ότι με κάποιον δεν πολυκολλάτε, ή κατά τη γνώμη σου κολλάτε, αλλά αυτός δε δείχνει να πολυθέλει ή κρατάει αποστάσεις, ε τότε αναγκάστικά το δέχεσαι και κάνεις πίσω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Φοράδα, έχω κάνει πολλές φορές αυτό το λάθος. Και το κατάλαβα πολύ αργά... Κυνηγούσα πάντα τον πρωταγωνιστή, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα πως στην πραγματικότητα, οι "δεύτεροι ρόλοι" είναι οι πιο κοπιαστικοί και εκείνοι που κρατούν το έργο όρθιο...

    Κώστα, συμφωνώ μαζί σου. Μου έχει τύχει πολλές φορές να συμπαθώ κάποιον πολύ αλλά εκείνος να μην βλέπει να ταιριάζουμε και τόσο, είναι στ'αλήθεια κρίμα...

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα σχόλια σας, και συγνώμη για την τραγικά αργοποριμένη απάντηση...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κομπάρσοι, πρωταγωνιστές, όλοι χρειάζονται στη ζωή μας και από όλους έχουμε κάτι να μάθουμε.
    Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Guest stars.... Σωστά. Μεγάλη η επίδρασή τους στη ζωή μας.

    Αλλά και οι κομπάρσοι έχουν μεγάλη επίδραση στη ζωή μας και ακόμη πιο μυστηριακή, γιατί για τους κομπάρσους ξέρουμε ακόμη λιγότερα.

    Ποια η διαφορά guest stars vs κομπάρσων? Για τους guest stars κάτι ξέρεις. Το τηλέφωνό τους, το ότι είναι γαύροι και ότι βάζουν γαυροφατσούλες στα μυνήματά τους κτλ. Ξέρεις ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ το όνομά τους (ή το ψευδώνυμό τους). Τους κομπάρσους δεν ξέρεις καν πώς τους λένε.

    Πχ τον σεκιούριτι στην είσοδο της δουλειάς σου, που θα σου πει ενίοτε τις καβάτζες για πάρκινγκ, δεν ξέρεις (συνήθως) πώς τον λένε. Ή τον υπάλληλο που σε εξυπηρέτησε χαριστικώς, ή τον περαστικό που σε βοήθησε να βρεις το δρόμο σου ή αυτόν που σου πούλησε ένα λαχείο που κέρδισε. Ή ο ταξιτζής που σε πήρε ενώ σε είδε μεθυσμένο και για το λόγο αυτό διατηρείς ανέπαφη την παρθενιά του κ*λου σου!

    Κομπάρσοι της ζωής μας είναι τα χέρια που κρατάνε το δίσκο με το φραπέ μας, τα πρόσωπα των οποίων δεν μπαίνουμε στον κόπο να κοιτάξουμε.

    Και καλά κάνουμε, γιατί αλλοιώς δεν θα πίναμε ποτέ εκείνο το φραπέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή