Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Κοίτα να δεις.
















Σε βρήκα. Μετά από τόσα χρόνια κατάφερα και σε βρήκα. Έμαθα όμως πως έχεις οικογένεια τώρα και δίστασα να σε ενοχλήσω. Σκέφτηκα πως αν ήθελες να κρατήσουμε επαφή, θα έψαχνες και εσύ να με βρείς. Πόσο πολύ εύχομαι να είσαι καλά παλιέ μου φίλε! Άραγε παίζεις ακόμα κιθάρα? Ίσως και να έφτιαξες εκείνο το τραγούδι, με τους στίχους μου. Τι κρίμα, που δεν θα το ακούσω ποτέ! Είμαι σίγουρη πως θα γινόταν μεγάλη επιτυχία...

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Καληνύχτα.

23 Ιανουαρίου 2008 (2)

«Λοιπόν, εγώ θα ήθελα ως πτώμα να επιπλέω στο νερό, με ένα κόκκινο σύννεφο για φόρεμα και πολλά τριαντάφυλλα.»

Αυτή η σκέψη της φάνηκε πολύ ρομαντική. Πάντα φοβόταν τη θάλασσα και το βαθύ σκοτεινό νερό, αλλά αυτό θα το έκανε ευχαρίστως. Έκλεισε τα μάτια και φαντάστηκε πως είναι ντυμένη με ένα κατακόκκινο φόρεμα φτιαγμένο από σύννεφο. Σχεδόν ένιωσε το δροσερό νερό να της χαϊδεύει το δέρμα και να μουσκεύει το ύφασμα. Όχι όμως και τριαντάφυλλα! Τα τριαντάφυλλα είναι το πιο συνηθισμένο λουλούδι του κόσμου και δεν εντυπωσιάζει πια κανέναν. Τότε θυμήθηκε.

Γύρισε πίσω σε ένα μακρινό βράδυ, και περπάτησε ξανά σε κείνο το σκοτεινό δρομάκι. Και ήρθε εκείνος με τα όμορφα χέρια του και με τα μεγάλα του μάτια και της χάρισε το ομορφότερο λουλούδι. Αυτό που θα ταίριαζε τέλεια στην εικόνα της γυναίκας με το κόκκινο φόρεμα που επιπλέει γαλήνια στο νερό. Διάσπαρτα κλαδάκια Ανοιξιάτικου εδώ κι εκεί που γεμίζουν τον αέρα με το υπέροχο, απαλό άρωμα τους. Άψογο. Το δικό της κλαδάκι, αυτό που της είχε χαρίσει εκείνος, έμεινε για χρόνια φυλαγμένο ανάμεσα στις σελίδες του ημερολογίου της, ξερό πια.

«Πόσο μ’ αρέσει να κοιμάμαι μαζί σου!» Μουρμουρίζει, πριν γυρίσει πλευρό και αρχίσει να ροχαλίζει.

Μερικές φορές λέει:

«Αν θέλεις παιδιά, σε παντρεύομαι αμέσως.»

«Εγώ όμως δεν σε παντρεύομαι.» του απαντώ.

«Και εκείνον? Θα τον παντρευόσουν?»

Ένα ναι, βγαίνει από το στόμα μου και θέλει από ντροπή να γυρίσει πάλι μέσα, πολύ βαθιά, στην πιο σκοτεινή γωνιά της καρδιάς μου. Γιατί δεν θα μπορέσω ποτέ να τον παντρευτώ. Γιατί το πολύ πολύ να σταθεί κάποια στιγμή αμίλητος με την ξανθιά σύντροφο του πάνω από τον τάφο μου.

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

14 Ιανουαρίου 2008 (1)

Της Βασιλικής πάντα της άρεσε να διαβάζει. Τα πάντα, οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια της. Περιοδικά, μελαγχολικά ποιήματα, ανούσια πολιτικά άρθρα σε εφημερίδες, κριτικές μουσικής, λογοτεχνικά βιβλία, ακόμα και παιδικά παραμύθια. Συνήθιζε να φαντάζεται πως είναι εκείνη ο συγγραφέας του κάθε έργου ή ακόμα καλύτερα πως ήταν γραμμένο για εκείνη. Άλλοτε προσπαθούσε να βιώσει τα συναισθήματα κάποιου ποιητή τις στιγμές της δημιουργίας ή να δει όσα βλέπει κάποιος μυθιστοριογράφος με τη φαντασία του.

Εκείνο το απόγευμα είχε πολύ κρύο και το δέρμα στο πρόσωπό της είχε παγώσει. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες του παλτού της και κάθισε στο παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο. Ήταν χαμένη στις σκέψεις της, όταν παρατήρησε το βιβλίο που ήταν παρατημένο δίπλα της. Από κάποιον σίγουρα θα είχε παραπέσει. Το κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα και σκέφτηκε πως έχει πολύ όμορφο εξώφυλλο. Πορτοκαλί αποχρώσεις, φθινοπωρινές, και ένα-δυο λουλούδια. Το πήρε στα χέρια της. Ας πέθαινα από έρωτα, έγραφε. Πόσο δυνατά και πόσο απόλυτα μπορεί να αγαπήσει κάποιος, ώστε να φτάσει στο σημείο να θελήσει να πεθάνει για να προφυλάξει από τη φθορά του χρόνου το συναίσθημα αυτό, και να το κρατήσει για πάντα μέσα του αναλλοίωτο και αγνό!

Το λεωφορείο φάνηκε στο βάθος του δρόμου. Θα το άφηνε εκεί το βιβλίο, σίγουρα ο ιδιοκτήτης του θα επέστρεφε και θα το αναζητούσε, δεν αφήνει κανείς ένα βιβλίο να χαθεί έτσι. Από την άλλη, κάτι την έσπρωχνε να το κρατήσει, να το διαβάσει. Το λεωφορείο σταμάτησε μπροστά της και η πόρτα άνοιξε. Έριξε το βιβλίο στην τσάντα της και μπήκε μέσα. Δεν είχε καθόλου κόσμο, έτσι κάθισε πίσω στις τελευταίες θέσεις και άνοιξε το βιβλίο στην πρώτη σελίδα.

«Αυτός όμως είπε….»

«Τι;»

«….Ότι πριν από μένα δεν ήξερε τι θα πει ζωή.»

Μόλις διάβασε αυτές τις λέξεις τα μάτια της γέμισαν δάκρυα, και γύρισε πίσω. Πολλά χρόνια πριν…

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Άδειες μπαταρίες.

Είμαι άδεια. Αισθάνομαι πως ότι είχα να δώσω, αγάπη, τρυφερότητα, στοργή, τα έδωσα απλόχερα στο μέγιστο βαθμό και είμαι πια κενή. Τρομάζω όταν σκέφτομαι πόσο χρόνο μπορεί να μου πάρει για να εμπιστευθώ ξανά κάποιον και να τον αφήσω να με πλησιάσει. Πόσο λίγο ξέρουμε τελικά αυτούς που πιστεύαμε πως ξέρουμε καλύτερα και από την παλάμη του χεριού μας? Πόσο μπορεί να μας απομακρύνει κάποιος από τους ανθρώπους και πόσο μπορεί να μας εξουθενώσει η προδοσία? Επανήλθα εδώ γιατί μου έλειψε να γράφω. Το δοκίμασα και αλλού αλλά δεν πέτυχε. Και εδώ θα συνεχίσω. Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια που βρήκα μπαίνοντας μετά από δυο χρόνια. Τα διάβασα με προσοχή. Καληνύχτα.

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Guest Stars*

Kαμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι διάφορους ανθρώπους που γνώρισα τυχαία κατά καιρούς. Ανθρώπους που δεν μπορώ να θυμηθώ τα πρόσωπά τους και αν τους δώ σήμερα ή αύριο δεν θα τους αναγνωρίσω και ανθρώπους που δεν είδα ποτέ από κοντά. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι σίγουρη αν έχω μιλήσει ποτέ σε κάποιον γι' αυτούς. Δεν θυμάμαι αν έχω συζητήσει γι'αυτούς κι αν έχω αναφέρει τα ονόματά τους. Όπως για παράδειγμα τη Σοφία. Μια ξανθιά κοπέλα που καθόταν κάποτε δίπλα μου στο αεροπλάνο και για μια ώρα περίπου συζητούσαμε. Θα είναι ψέμα αν πώ οτι θυμάμαι από που είναι. Είχα κλείσει το κινητό μου κατά τη διάρκεια της πτήσης και έτσι έγραψα τον αριθμό της πρόχειρα στο χέρι μου με στυλό. Από κείνη τη μέρα στείλαμε κανα-δυο μηνύματα και αυτό ήταν. Χαθήκαμε. Άλλαξα αριθμό και έσβησα τον δικό της. Δεν θυμάμαι για ποιό λόγο, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον επειδή δεν θα την ξανάβλεπα, οπότε? Το ίδιο πάνω-κάτω συνέβη και με το Μήτσο από το Πέραμα. Μιλούσαμε για καμιά βδομάδα σε ένα chat. Θυμάμαι τα φατσάκια του Ολυμπιακού που έβαζε παντού σαν φανατικός γαύρος. Τον κορόιδευα και νευρίαζε. Του είχα στείλει κάτι ελεεινούς στίχους μου επειδή έπαιζε κιθάρα και ήθελε να τους κάνει τραγούδι. Αυτό δε συνέβη ποτέ. Για καμιά 10αριά μέρες δεν μπήκα στο chat και όταν μπήκα δεν τον βρήκα. Έψαξα, αλλά το προφίλ του δεν υπήρχε πια. Και τώρα τι θα γίνει δηλαδή με το τραγούδι μου?? Τι να έκανα? Να πήγαινα στο Πέραμα και να έψαχνα ένα Μήτσο?Άλλωστε τι θα μπορούσε να είχε συμβει? Θα γινόμασταν φίλοι μέσα από ένα chat? Τους φίλους μου εξάλλου τους θέλω κοντά μου....
Αυτό που με στεναχωρεί πιο πολύ είναι πως την απάντηση σε αυτό δεν θα την μάθω ποτέ. Άσε που πάνε και δυόμιση χρόνια από τότε. Όλοι έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν. Το κακό είναι πως τείνουμε να τους αναζητάμε σε πολύ μικρή περίμετρο γύρω μας. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας και θα δούμε ότι τέτοιους ανθρώπους συναντάμε καθημερινά. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο όμως τους αφήνουμε να φύγουν! Μια απλή κουβέντα που μπορεί να είχες με κάποιον στο κατάστρωμα του πλοίου, στο λεωφορείο, σε κάποιο παρακμιακό chat, έχει πολλές προοπτικές να εξελιχθεί σε κάτι πολύ όμορφο. Σε μια φιλία αναπάντεχη αλλά ουσιαστική.
Έκανα μεγάλο λάθος που σας έχασα γιατί έχασα την ευκαιρία να σας γνωρίσω καλύτερα. Το λίγο που έμαθα από εσάς ήταν αρκετό να φτάσω σε αυτό το συμπέρασμα. Ο κόσμος είναι όμως πολύ μικρός και μπορεί να είμαι αρκετά τυχερή ώστε να σας ξαναβρώ τυχαία. Ή ακόμα και να με βρείτε εσείς διαβάζοντας αυτό το κείμενο που δείχνει πως δεν σας ξέχασα, ακόμα κι αν δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το πού μπορεί να βρίσκεστε.
Έχω γράψει αρκετά κείμενα. Άλλα αναφέρονται σε προσωπικές εμπειρίες μου που θέλησα να μοιραστώ, άλλα σε ανθρώπους που αγαπώ και επέλεξα να εκφράσω γραπτά όσα νοιώθω γι'αυτούς και άλλα για ανθρώπους παντελώς άγνωστους που με τον δικό τους τρόπο με συγκίνησαν. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην αναφερθώ και σε σας, και το μόνο όνομα που βρήκα πως σας ταιριάζει είναι guest stars! Είστε όλοι αυτοί που έρχεστε από το πουθενά, με τους οποίους ανταλλάζουμε κάποιες σκέψεις ή περνάμε ώρες συζητώντας και απολαμβάνοντας ο ένας την παρέα του άλλου, αλλά η ζωή τα φέρνει έτσι που χανόμαστε. Επειδή όμως ποτέ δεν χάνω την αισιοδοξία μου, πιστεύω ότι υπάρχει μια πιθανότητα η ζωή να τα γυρίσει αλλιώς, να τραβήξω το σωστό χαρτί στην παρτίδα, να βρεθώ στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή, πές το όπως θές, και να πιούμε τελικά, κάποτε, εκείνο τον καφέ που υποσχεθήκαμε! :-)

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Μικρές μικρούλικες στιγμούλες ευτυχίας...

Τελικά οι μικρούλικες στιγμές ευτυχίας είναι αυτές που μετράνε. Αυτές οι στιγμές οι ανεπαίσθητες, που έρχονται και φεύγουν πριν καλά καλά τις καταλάβουμε. Ένα τσιγαράκι με θέα τα φώτα της πόλης, ένα αναπάντεχο χαμόγελο από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, τα γέλια σε ένα μικρό δωμάτιο με δυνατή μουσική..... Τί πιο όμορφο από μικρές στιγμές, καθημερινές, που φέρνουν χαμόγελο στα χείλη μας? Δεν είχα ανάγκη από φαντασμαγορικές διακοπές ή ξέφρενα πάρτι. Αυτή την ηρεμία και την γαλήνη αναζητούσα, και ήδη νιώθω άλλος άνθρωπος. Περιβάλλομαι από ανθρώπους χαμογελαστούς και θετικούς και νιώθω το μυαλό μου να αδειάζει. Μπορώ να απλώσω τα γυμνά μου πόδια πάνω στην καρέκλα και να πιώ το φραπέ μου, και από κάτω να ακούγεται ο θόρυβος της πόλης, να κλείνω τα μάτια και να μη με νοιάζει τίποτα! Σύντομα θα πρέπει να γυρίσω στη ρουτίνα μου αλλά δεν το σκέφτομαι ακόμα αυτό... Είναι νωρίς... Αύριο θα παώ βόλτα το Ρεξ στο κάστρο. Θα καθίσω σε ένα παγκάκι και θα απολάυσω τη δροσιά. Πολύ παράξενο που δε με νοιάζει πως είναι τα μαλλιά μου, ή αν ταιριάζει η τσάντα με τα παπούτσια μου. Ανεξήγητο θα έλεγα... Μουάχαχαχαχα....!!