Guest Stars*

Kαμιά φορά κάθομαι και σκέφτομαι διάφορους ανθρώπους που γνώρισα τυχαία κατά καιρούς. Ανθρώπους που δεν μπορώ να θυμηθώ τα πρόσωπά τους και αν τους δώ σήμερα ή αύριο δεν θα τους αναγνωρίσω και ανθρώπους που δεν είδα ποτέ από κοντά. Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι σίγουρη αν έχω μιλήσει ποτέ σε κάποιον γι' αυτούς. Δεν θυμάμαι αν έχω συζητήσει γι'αυτούς κι αν έχω αναφέρει τα ονόματά τους. Όπως για παράδειγμα τη Σοφία. Μια ξανθιά κοπέλα που καθόταν κάποτε δίπλα μου στο αεροπλάνο και για μια ώρα περίπου συζητούσαμε. Θα είναι ψέμα αν πώ οτι θυμάμαι από που είναι. Είχα κλείσει το κινητό μου κατά τη διάρκεια της πτήσης και έτσι έγραψα τον αριθμό της πρόχειρα στο χέρι μου με στυλό. Από κείνη τη μέρα στείλαμε κανα-δυο μηνύματα και αυτό ήταν. Χαθήκαμε. Άλλαξα αριθμό και έσβησα τον δικό της. Δεν θυμάμαι για ποιό λόγο, αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον επειδή δεν θα την ξανάβλεπα, οπότε? Το ίδιο πάνω-κάτω συνέβη και με το Μήτσο από το Πέραμα. Μιλούσαμε για καμιά βδομάδα σε ένα chat. Θυμάμαι τα φατσάκια του Ολυμπιακού που έβαζε παντού σαν φανατικός γαύρος. Τον κορόιδευα και νευρίαζε. Του είχα στείλει κάτι ελεεινούς στίχους μου επειδή έπαιζε κιθάρα και ήθελε να τους κάνει τραγούδι. Αυτό δε συνέβη ποτέ. Για καμιά 10αριά μέρες δεν μπήκα στο chat και όταν μπήκα δεν τον βρήκα. Έψαξα, αλλά το προφίλ του δεν υπήρχε πια. Και τώρα τι θα γίνει δηλαδή με το τραγούδι μου?? Τι να έκανα? Να πήγαινα στο Πέραμα και να έψαχνα ένα Μήτσο?Άλλωστε τι θα μπορούσε να είχε συμβει? Θα γινόμασταν φίλοι μέσα από ένα chat? Τους φίλους μου εξάλλου τους θέλω κοντά μου....
Αυτό που με στεναχωρεί πιο πολύ είναι πως την απάντηση σε αυτό δεν θα την μάθω ποτέ. Άσε που πάνε και δυόμιση χρόνια από τότε. Όλοι έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν. Το κακό είναι πως τείνουμε να τους αναζητάμε σε πολύ μικρή περίμετρο γύρω μας. Αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας και θα δούμε ότι τέτοιους ανθρώπους συναντάμε καθημερινά. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο όμως τους αφήνουμε να φύγουν! Μια απλή κουβέντα που μπορεί να είχες με κάποιον στο κατάστρωμα του πλοίου, στο λεωφορείο, σε κάποιο παρακμιακό chat, έχει πολλές προοπτικές να εξελιχθεί σε κάτι πολύ όμορφο. Σε μια φιλία αναπάντεχη αλλά ουσιαστική.
Έκανα μεγάλο λάθος που σας έχασα γιατί έχασα την ευκαιρία να σας γνωρίσω καλύτερα. Το λίγο που έμαθα από εσάς ήταν αρκετό να φτάσω σε αυτό το συμπέρασμα. Ο κόσμος είναι όμως πολύ μικρός και μπορεί να είμαι αρκετά τυχερή ώστε να σας ξαναβρώ τυχαία. Ή ακόμα και να με βρείτε εσείς διαβάζοντας αυτό το κείμενο που δείχνει πως δεν σας ξέχασα, ακόμα κι αν δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το πού μπορεί να βρίσκεστε.
Έχω γράψει αρκετά κείμενα. Άλλα αναφέρονται σε προσωπικές εμπειρίες μου που θέλησα να μοιραστώ, άλλα σε ανθρώπους που αγαπώ και επέλεξα να εκφράσω γραπτά όσα νοιώθω γι'αυτούς και άλλα για ανθρώπους παντελώς άγνωστους που με τον δικό τους τρόπο με συγκίνησαν. Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μην αναφερθώ και σε σας, και το μόνο όνομα που βρήκα πως σας ταιριάζει είναι guest stars! Είστε όλοι αυτοί που έρχεστε από το πουθενά, με τους οποίους ανταλλάζουμε κάποιες σκέψεις ή περνάμε ώρες συζητώντας και απολαμβάνοντας ο ένας την παρέα του άλλου, αλλά η ζωή τα φέρνει έτσι που χανόμαστε. Επειδή όμως ποτέ δεν χάνω την αισιοδοξία μου, πιστεύω ότι υπάρχει μια πιθανότητα η ζωή να τα γυρίσει αλλιώς, να τραβήξω το σωστό χαρτί στην παρτίδα, να βρεθώ στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή, πές το όπως θές, και να πιούμε τελικά, κάποτε, εκείνο τον καφέ που υποσχεθήκαμε! :-)

Μικρές μικρούλικες στιγμούλες ευτυχίας...

Τελικά οι μικρούλικες στιγμές ευτυχίας είναι αυτές που μετράνε. Αυτές οι στιγμές οι ανεπαίσθητες, που έρχονται και φεύγουν πριν καλά καλά τις καταλάβουμε. Ένα τσιγαράκι με θέα τα φώτα της πόλης, ένα αναπάντεχο χαμόγελο από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο, τα γέλια σε ένα μικρό δωμάτιο με δυνατή μουσική..... Τί πιο όμορφο από μικρές στιγμές, καθημερινές, που φέρνουν χαμόγελο στα χείλη μας? Δεν είχα ανάγκη από φαντασμαγορικές διακοπές ή ξέφρενα πάρτι. Αυτή την ηρεμία και την γαλήνη αναζητούσα, και ήδη νιώθω άλλος άνθρωπος. Περιβάλλομαι από ανθρώπους χαμογελαστούς και θετικούς και νιώθω το μυαλό μου να αδειάζει. Μπορώ να απλώσω τα γυμνά μου πόδια πάνω στην καρέκλα και να πιώ το φραπέ μου, και από κάτω να ακούγεται ο θόρυβος της πόλης, να κλείνω τα μάτια και να μη με νοιάζει τίποτα! Σύντομα θα πρέπει να γυρίσω στη ρουτίνα μου αλλά δεν το σκέφτομαι ακόμα αυτό... Είναι νωρίς... Αύριο θα παώ βόλτα το Ρεξ στο κάστρο. Θα καθίσω σε ένα παγκάκι και θα απολάυσω τη δροσιά. Πολύ παράξενο που δε με νοιάζει πως είναι τα μαλλιά μου, ή αν ταιριάζει η τσάντα με τα παπούτσια μου. Ανεξήγητο θα έλεγα... Μουάχαχαχαχα....!!

Συγχωρώ ή παραβλέπω?

Το ερώτημα είναι: συγχωρώ ή παραβλέπω?
Μήπως το μυστικό τελικά κρύβεται κάπου αλλού και όχι μέσα σε μια από αυτές τις δυο έννοιες? Μήπως θα πρέπει απλά να παραδεχτούμε την ανθρώπινη φύση που χαρακτηρίζει κάθε άνθρωπο και όχι μονάχα εμάς τους ίδιους? Ίσως, θέλω να πω ίσως, το μυστικό να κρύβεται στη λέξη "αποδέχομαι"...
Η υπεροψία είναι αυτή που δεν μας αφήνει να δούμε καθαρά πως κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στα λάθη. Εξάλλου τα λάθη είναι ανθρώπινα. Όπως δέχεσαι τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω σου πακέτο με τα ανθρώπινα λάθη τους, έτσι φυσικά σε δέχονται και εκείνοι. Γιατί κανένας δεν έχει το αλάθητο. Και αν πιστεύεις πως σε κρατούν κοντά τους απλά επειδή δεν τους απογοητεύεις ποτέ, και αν θεωρείς πως είσαι υπόδειγμα φίλου-συντρόφου-συνεργάτη-κόρης/γιού, μπορεί να κάνεις και λάθος. Σκέψου για μια στιγμή το ενδεχόμενο, παρόλο που συχνά τους απογοητεύεις, να μην σου το λένε γιατί απλά δέχονται ότι και σύ έχεις αδυναμίες. Αν αποφασίσεις να σβήσεις οτιδήποτε περριτό υπάρχει στον πίνακά σου, όπως έκανα και εγώ, μην κάνεις το λάθος να κρίνεις τους άλλους πολύ αυστηρά, υπεροπτικά. Ο Βismarck είχε πεί πως μπορεί ο έρωτας να είναι τυφλός, η φιλία όμως πολλές φορές κάνει πως δεν βλέπει. Ήταν πολύ εύκολο να πέσω στην παγίδα να σκεφτώ πως κανένας δεν είναι αρκετά καλός για μένα. Με την ίδια λογική όμως, θα μπορούσα να μην είμαι ούτε και εγώ αρκετά καλή για κανέναν άλλον. Έβαλα τα δυνατά μου να καταστρώσω ένα ρεαλιστικό σχέδιο, και να ξεφορτωθώ, όχι ότι θεωρώ κατώτερό μου, αλλά ότι με στεναχωρεί και με πληγώνει. Είναι όμως όλα θέμα στρατιγηκής? Νομίζω πως θέματα σαν και αυτό, θα πρέπει να τα αντιμετωπίζει κανείς με βάση τα συναισθήματα και όχι το μυαλό. Πρόλα αυτά θα πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Δεν γίνεται να απαιτείς από τους άλλους τα πάντα! Εσύ και γώ, μπορεί να τα δίνουμε όλα αν έτσι θέλουμε. Όχι όμως και να ορίζουμε πόσο ακριβώς κοστίζει το καθένα από αυτά και να περιμένουμε από τους άλλους το ακριβές αντάλλαγμα!
Όλες οι σχέσεις που κάνουμε καλύπτουν ορισμένες ανάγκες μας. Σχέσεις φιλικές, ερωτικές, επαγγελματικές, οικογενειακές. Όταν μια σχέση είναι καλή, σε καλύπτει σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό και η αίσθηση πληρότητας τα κάνει όλα να μοιάζουν ιδανικά. Καμιά σχέση όμως, σε όποια κατηγορία και αν ανήκει, δεν μπορεί να καλύψει το 100% των αναγκών σου. Ποτέ καμία σχέση δεν γίνεται να σε καλύψει απόλυτα. Όλες οι σχέσεις έχουν μικρά παραθυράκια που ενίοτε μπάζουν νερά. Είναι στο χέρι μας, και ανάλογα με το ποσοστό κάλυψης που λέγαμε και πρίν, να τα μπαλώνεις και να προχωράς. Έρχονται λοιπόν περίοδοι που ανέχεσαι, μαλώνεις, φωνάζεις, λατρεύεις, αγανακτείς, απομακρύνεσαι, επιστρέφεις. Πρέπει να έχεις όμως μακρινή συγγένεια με την Μητέρα Τερέζα για να δίνεις τα πάντα χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα. Έχεις....?
Κάθε σχέση με έναν άνθρωπο, είναι μοναδική. Δεν απαναλαμβάνεται με κανέναν άλλον. Σε κάθε σχέση, είσαι εσύ απέναντι στον άλλον και σας ενώμει κάτι το μοναδικό, μια ιδιαίτερη ενέργεια. Και φυσικά όλοι θέλουμε από τις σχέσεις μας, σχέσεις πάσης φύσεως, να μας προσφέρουν ισορροπία, δύναμη και να είναι ιδανικές. Πώς θα συμβεί όμως αυτό αν παραβλέπουμε? Αν μειώνουμε τις απαιτήσεις μας? Μήπως λοιπόν τελικά, η μόνη σχέση που μπορεί να μας καλύψει 100%, η μόνη σχέση που μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις ανάγκες μας, η μόνη σχέση που δεν θα αφήσει ποτέ κανένα παραθυράκι για νερά που ίσως τελικά βουλιάξουν το πλοίο, να είναι η σχέση μας με τον εαυτό μας?
Η πεποίθηση πως μπορεί κανείς να κουμαντάρει τα πάντα, με κάνει να γελάω. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι εξέλιξη, και το πιο σημαντικό τι κατάληξη θα έχει το κάθετί, όσο δεν κάνεις μόνος σου τους κανόνες, τις εξαιρέσεις και τις παραβάσεις των κανόνων. Είμαστε άνθρωποι, και έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους. Ανθρώπους διαφορετικούς από εμάς, με άλλους φόβους, άλλες αδυναμίες και άλλες δυνάμεις. Όταν δέχεσαι κάποιον, δέχεσαι όλο το σύνολο. Το πακέτο που ο καθένας έχει πάντα μαζί του γιατί πολύ απλά βρίσκεται μέσα μας. Απλά καμιά φορά όλοι μας δειλιάζουμε όταν συνειδητοποιούμε το πόσο περίπλοκοι γίνονται οι άλλοι και το πόσο περίπλοκοι μπορούμε να γίνουμε και εμείς οι ίδιοι. Υπάρχουν άνθρωποι με μεγαλείο ψυχής, που προσφέρουν απλόχερα. Είναι όμως και κάποιοι άλλοι που δίνουν μόνο για να πάρουν και μόνο όταν το αντάλλαγμα είναι σίγουρο. Ίσως αυτοί να είναι που προορίζονται για όλα τα μικρά πράγματα. Όσο αφορά τώρα τον εαυτό μας, μόνο τις δικές μας αντιδράσεις μπορούμε να υπολογίσουμε επακριβώς. Τις δικές μας αδυναμίες, τη δική μας αγάπη, και γεναιοδωρία. Κάθε άνθρωπος μας προσφέρει κάτι διαφορετικό, από κανέναν δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Από τον εαυτό σου και μόνο μπορείς να απαιτείς τα πάντα. Αυτό είναι όμως από μόνο του μια άλλη, μεγάλη ιστορία.....

Ο χαμένος τα παίρνει όλα!

Σήμερα ξύπνησα ανάποδα. Η αιτία άγνωστη, και κάθισα να το σκεφτώ φτιάχνοντας ένα βαρύ καφέ.
Σκέφτομαι το όνειρο που είδα χτές βράδυ. Ακατάληπτες εικόνες και πολλά χρώματα. Δεν ξέρω τί μπορεί να σημαίνει, αλλά μου φέρνει μελαγχολία. Σε λίγες μέρες, πρέπει να ξαναπάω στη σχολή. Κάποτε δεν ήθελα να φύγω, και τώρα ψάχνω τρόπο να το αποφύγω με κάθε κόστος. Ξέρω πως είναι κάπως παράξενο αυτό που λέω μιάς και μερικά μόλις post πιο πρίν, υμνούσα την φοιτητική ζωή. Δεν φταίω εγώ. Εγώ δεν άλλαξα. Έμεινα και θα μένω πάντα αυτή που ήμουν. Οι άλλοι άλλαξαν, και γι'αυτό τη σιχάθηκα την φοιτητική ζωή. Μου θυμίζει τις καλές στιγμές και έτσι η προδωσία πονάει χειρότερα. Θα μου περάσει, σίγουρα. Πάντα περνάει. Απλά όσο περνάει ο καιρός, ανακαλύπτω ένα σωρό πραγματα που δεν ήξερα. Τελικά τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις. Είναι πολύ άσχημο να βλέπεις μια από τις καλύτερες φίλες σου να πέφτει σταδιακά στα μάτια σου, τόσο που σχεδόν να μην την βλέπεις πια. Δεν ξέρω τί με πλήγωσε πιο πολύ. Όλα αυτά που έγιναν, ή το πόσο ύπουλα έμειναν κρυμένα? Ίσως κάποτε να τα διαβάσει όλα αυτά, αλλά ειλικρινά είναι το τελευταίο πράγμα που με απασχολεί. Κάποιες στιγμές νιώθω κάτι μέσα μου να με τρώει, να θέλει να βγεί έξω και να σπάσει οτιδήποτε υπάρχει μέσα στο δωμάτιο. Θέλω να της τα ψάλω αλλά τί θα βγεί? Δεν θα είμαστε ποτέ ξανά όπως πρίν και το ξέρει.
Έχω τα πράγματά της σε ένα χάρτινο κουτί και σκέφτικα πολλές φορές να της τα στείλω. Μετά άλλαξα γνώμη, και αυτό έγινε καμιά δεκαριά φορές. Είναι και κάποια άλλα, τα πιο αγαπημένα, όπως ένα μικρό βιβλιαράκι που λέγεται "τί είναι φιλία", που τα άφησα πίσω. Να τα βρώ τώρα που θα ξαναπάω, και να τα έχω στο καινούριο μου σπίτι. Για να τη νιώθω συνέχεια κοντά μου, μιας και αυτή τελείωσε με τη σχολή. Βέβαια όλα έχουν αλλάξει από τη μέρα που τα άφηνα πίσω. Τα υπόλοιπα λοιπόν έχουν μείνει στο κουτί τους και δεν τολμάω ούτε να το ανοίξω. Τα κοιτάω, και στο μυαλό μου έρχονταιεικόνες που θέλω να ξεχάσω. Προσπαθώ να δώ όλες μου τις αναμνήσεις μέσα από ένα γυαλί που να παραμορφώνει μόνο το πρόσωπό της. Θέλω να τη σβήσω από παντού. Το μισώ αυτό που μου συνέβει. Την προδωσία. Σε κάνει να νιώθεις μικρός. Βλέπεις σε όλο της το μεγαλείο μπροστά σου, την αδυναμία σου να ελέγχεις τα πάντα και ιδιαίτερα την συμπεριφορά των άλλων προς εσένα.
Νιώθω πολύ μόνη. Είμαι σε ένα σπίτι με τόσους ανθρώπους, κι όμως νιώθω μόνη. Έχει περάσει τόσος καιρός και ακόμα δεν μπορώ να το δεχτώ. Είναι πολύ γελοίο να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως είναι ένα όνειρο και σε λίγο θα ξυπνήσεις. Εφιάλτης είναι, και τον ζώ εντελώς ξύπνια. Πάντα έβλεπα την φιλία σαν τον ισχυρότερο δεσμό που μπορεί κανείς να έχει με κάποιον άλλο. Νόμιζα πως ότι κι αν συμβεί, μια φιλία δεν πεθαίνει ποτέ. Πάντα, πάντα, όταν ξαναθυμάσαι στιγμές ξαναφουντώνει. Και δεν έχει σημασία πόσο καιρό έμεινε σβηστή η φωτιά. Δεν είναι, έλεγα, σαν τον έρωτα που άμα χαθεί η μαγεία τελειώνει οριστικά. Η πραγματική φιλία πάντα συνδέει αόρατα δυο ανθρώπους, γιατί αυτά που ζείς με τους φίλους σου ξεπερνούν σε ποιότητα και ένταση όσα ζεις μέσα σε μία σχέση. Οι ανάγκες που σου καλύπτει ένας φίλος είναι ζωτικές. Χωρίς σύντροφο μπορώ να ζήσω, έλεγα. Χωρίς φίλους όχι. Έλα όμως που έτυχε ο έρωτας μου να ξαναφουντώσει... Και τότε κατάλαβα πως αυτό συνέβει γιατί είναι αληθινός. Ο καθρεύτης όμως της φιλίας έσπασε οριστικά, και δεν μπορώ να δώ τίποτα πια όπως το έβλεπα και πρίν. Είναι όλα αλλοιωμένα. Να σου πώ κάτι όμως? Ίσως να είναι καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Τώρα ξέρω πως δεν είναι όλοι καλοί και είμαι προσεκτική. Θα βάλω τα δυνατά μου να το ξεχάσω αυτό που έγινε, γιατί έτσι πρέπει. Όλοι αυτό κάνουμε, επιβιώνουμε.
Δεν ξέρω αν θα εμπιστευτώ ξανά κάποιον στο βαθμό που συνήθιζα, και δεν την συγχωρώ που αυτό συμβαίνει εξ'αιτίας της. Όπως δεν την συγχωρώ που εξ'αιτίας της απομακρύνθηκα και από την υπόλοιπη παρέα. Δεν είναι δυνατόν να νιώθω το ίδιο, για όσους δεν με υποστήριξαν ούτε για μια στιγμή σε όσα έγιναν. Ήθελα κάποιον να μιλήσω, και όλοι μου γύρισαν την πλάτη. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος που το έκαναν, το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο. Το να ακούσεις τον άλλον, να τον αφήσεις να βγάλει από μέσα του αυτά που τον βασανίζουν γλιτώνοντας τον από το να κάτσει στο κρεβάτι και να συνομιλήσει με το απέναντι ντουβάρι, είναι μια πράξη γεμάτη κατανόηση. Μα τί άλλο πέρα από κατανόηση ζητάμε από τους φίλους μας? Δεν χρειαζόταν να πάρει κάποιος θέση υπέρ μου, ξέρω μια χαρά πότε έχω δίκιο και δεν χρειάζομαι επιβεβαίωση. Την φυσική τους παρουσία ήθελα και δεν την είχα. Έτσι κατάλαβα πως δεν μπορώ να βασίζομαι σε αυτούς και για κάτι σημαντικότερο. Σε κάθε δύσκολη στιγμή θα λείπουν , όπως έλειπαν και σε αυτήν. Προτιμώ λοιπόν να απομακρυνθούν από τη ζωή μου, γιατί οι φίλοι δεν είναι μόνο για τις χαρές και τα γλέντια. Οι φίλοι φαίνονται στις δύσκολες στιγμές, όταν τους έχεις ανάγκη. Εγώ ήμουν πάντα εκεί, και χωρίς ποτέ κανείς να μου το ζητήσει. Ήξερα πότε έπρεπε να σταθώ δίπλα στους φίλους μου και κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο. Όλα αυτα μάλλον έγιναν για καλό. Τώρα ξέρω ποιοί με νοιάζονται στ'αλήθεια. Η ζωή μου δεν θέλω να είναι γεμάτη από ανθρώπους που στέκονται σαν γλάστρες, για να την ομορφαινουν επιφανειακά. Να δείχνω περιτριγυρισμένη από τόσους πολλούς που τελικά δεν με ξέρουν και δεν τους ξέρω. Χρειάζομαι ανθρώπους να βρίσκονται δίπλα μου ουσιαστικά, γιατί είμαι και γώ άνθρωπος, και έχω κακές στιγμές, στεναχώριες και προβλήματα. Αν εκείνες τις στιγμές είμαι μόνη, τότε θα είμαι πάντα.
Έχω πολύ θυμό μέσα μου, αλλά προσπαθώ να τον διοχετεύσω σε κάτι λιγότερο καταστροφικό. Δεν θέλω να δηλητηριάζω τις σκέψεις μου και να γίνομαι εκδηκητική. Δεν μου πάει. Καμιά φορά στεναχωριέμαι πάρα πολύ και αναρωτιέμαι γιατί, αλλά δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό και το ξέρω. Έτσι είναι η ζωή, και αυτά τα πράγματα δεν προβλέπονται. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μαζεύουμε τις δυνάμεις μας κάθε φορά που κάτι μας καταβάλει, και να το ξεπερνάμε όσο γρηγορότερα γίνεται.
Το μόνο που μου έμεινε όταν ένιωθα μόνη ήταν η βεβαιότητα πως εγώ είχα κάνει αυτό που έπρεπε. Ότι έμεινα πιστή στις αξίες που είχα ως άνθρωπος και δεν έχασα το επίπεδό μου για χάρη κανενός. Η απόλυτη σχέση που έχεις με τον εαυτό σου, σε τέτοιες περιπτώσεις, περνάει σε μια άλλη διάσταση και η πίκρα αρχίζει να υποχωρεί. Είναι που είσαι περήφανος για τον εαυτό σου, και η περηφάνια είναι ωραία. Σε γεμίζει με δύναμη να προχωράς παρακάτω. Το σημαντικότερο βέβαια είναι, πως αυτή τη δύναμη δεν την παίρνεις από πουθενά αλλού, παρά μόνο μέσα από τον ίδιο σου τον εαυτό. Μαγικό?

Oι αξίες στα χρόνια της χολέρας.

Δεν είναι πολύ συχνό φαινόμενο, όταν όλα πάνε σκατά να έρθει ακόμα ένα και να τα κάνει χειρότερα?
Είναι εκείνη η στιγμή που σκέφτεσαι, οκ, χειρότερα δεν γίνεται! Και ξαφνικά νιώθεις μια κλοτσιά, και ώς δια μαγείας βρίσκεσαι 3 μέτρα πιο κάτω... Σαν να αργοπεθαίνεις ρε παιδί μου, και έρχεται κάποιος ακάλεστος, και σου δίνει τη χαριστική βολή. Μπαμ!
Τελικά όλα λειτουργούν ρολόι. Γιατί κάθετί που συμβαίνει, είναι φυσικό επακόλουθο κάποιου άλλου. Έχεις πολλή ανάγκη να εμπιστευθείς ξανά, και είναι σίγουρο πως αυτή την φορά δεν θα πέσεις έξω. Αλλά κάνεις λάθος. Και ούτε που θυμάσαι ποιό κατα σειρά λάθος είναι, γιατί έχεις πιαστεί πολλές φορές κορόιδο τελευταία. Είναι απαίσια αυτή η αίσθηση, αλλά είναι όλη δική σου...
Παραλίγο να πέσω στην παγίδα της κλαψιάρας χήρας. Είναι ένας δικός μου όρος που περιγράφει αυτόν που γυρνάει από δω κι από κει λέγοντας τον πόνο του. Κανένας όμως δεν ενδιαφέρεται για το τί πέρασες και το πόσο άσχημα σου φέρθηκαν. Μη σε σοκάρει αυτό, έτσι είναι τα πράγματα. Ο καθένας είναι για την πάρτη του. Το μόνο που θα σκεφτούν είναι, ότι είσαι ένα κορόιδο που όλοι εκμρεταλεύονται. Αν είσαι και γνήσιος γκαντέμης, μερικοί ίσως προσπαθήσουν να κάνουν το ίδιο. Και μετά ξυπνάς εκεί που λέγαμε πρίν, με την λέξη αξιοπρέπεια να φαντάζει ένα άπιαστο όνειρο. Ίσως και να μνη είναι βέβαια...
Η ζωή καμιά φορά είναι μαύρη κωμωδία. Κανείς δεν θα σκεφτεί να σε βοηθήσει να σηκωθείς όταν για κάποιο λόγο έχεις πέσει χαμηλά. Αντιθέτως, από το μυαλό τους περνάει πως έτσι θα περάσουν ευκολότερα από πάνω σου. Υπάρχει πολλή αδικία εκεί έξω, και αχαριστία. Είμαι εντάξει όμως με τον εαυτό μου, φέρθηκα όπως έπρεπε κι ας μου μοιάζω καμιά φορά με τον Λάκη τον Γλυκούλη. Δεν με θεωρώ αφελή, αλλά καμιά φορά ναι, πιάνομαι κότσος. Ούτε θύμα είμαι, αν και σε πολλές περιπτώσεις που δεν έπρεπε, έκανα τα μαλάκα. Νομίζω πως αρκεί που καταλαβαίνω μέσα μου τι γίνεται. Δεν είναι ανάγκη να κάνεις καβγά για να βρείς το δίκιο σου. Αν και ενίοτε θέλω πολύ να τα σπάσω όλα και να κάνω πολλή φασαρία.Φτάνει να ξέρεις πως εσύ, φέρθηκες καλά, και δεν έχεις να ντρέπεσαι για κάτι. Και φυσικά να είσαι πάντα ρεαλιστής. Μπορεί εσύ να ήσουν υπόδειγμα καλής συμπεριφοράς, αλλά σίγουρα δεν είσαι αυτό που όλοι ψάχνουν. Και ποιός είναι δηλαδή...
Όσο περνάνε οι μέρες και η κατάσταση δεν βελτιώνεται, η ζωή μου αρχίζει να μου θυμίζει Βραζιλιάνικο, και είναι πολύ ελεεινό. Όλο ίντριγκες και συνωμοσίες, τις οποίες παίρνω χαμπάρι τελευταία, και στις οποίες δεν έχω καμία όρεξη να συμμετάσχω. Και το μόνο που μου αρέσει να κάνω είναι να γράφω εδώ. Είναι όσο καταθλιπτικό μου φαίνεται? Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω εγώ είναι πως είμαι μια χαρά. Οι άλλοι το έχουν το θεματάκι και σίγουρα ο κόσμος έχει σοβαρό πρόβλημα. Τα πράγματα είναι ζόρικα και οι άνθρωποι δυσκολεύονται με τα νέα δεδομένα. Δεν πιστεύουν στην φιλία, και όσοι πιστεύουν την βάζουν σε δεύτερη, και σε τρίτη μοίρα. Οι σχέσεις οι αληθινές που είχαν παλιότερα οι άνθρωποι μεταξύ τους, εξαλείφθηκαν για πάντα. Τώρα, βολευόμαστε με ότι απέμεινε από τις αξίες που εκείνοι είχαν κάποτε...
Ο Βetoven δεν μου αρέσει καθόλου γιατί η κλασσική μουσική με τσιτώνει. Παρ'όλα αυτά όμως, έχω συγκρατήσει κάτι δικό του που είχα διαβάσει, και που είναι πραγματικά όμορφο: "Θέλετε να "έρθετε μαζί μου να επισκευθούμε τους φίλους μου, τους θάμνους και τα δέντρα? Αυτά δεν γνωρίζουν ούτε φθόνο ούτε προδωσία." Όταν κάποιος σε νοιάζεται πραγματικά, θα σου το πεί και θα σου το δείξει σε κάθε ευκαιρία. Γιατί ποτέ δεν λείπουν οι ευκαιρίες να δείξει κάποιος την ηθική του ποιότητα. Όσο δύσκολοι και αν είναι οι καιροί...

Fairytale gone bad...

To kaλοκαίρι που πέρασε ήταν για μένα νεκρός χρόνος. Δεν πήγα σε απίθανα πάρτι, δεν ήμουν κάθε μέρα κάτω από μια ομπρέλα στην παραλία, δεν γυρνούσα από το ένα καφέ στο άλλο, ούτε πήγα σε κάποια συναυλία. Διάβασα 4 ήσυχα βιβλία. Βγήκα λίγο και σκέφτηκα πολύ. Προσπάθησα να ξαναβρώ τον εαυτό μου.
Δεν θέλω να ξαναπάω στην σχολή αλλά δεν έχω επιλογή. Πρέπει να τελειώσω αυτό που άρχισα και θα το κάνω. Εντάξει, θα είναι ψέμα αν πώ πως δεν μου έλειψε τίποτα από κεί. Όχι καταστάσεις και αναμνήσεις, το ξεκαθαρίσαμε αυτό. Μου έλειψε ο εαυτός που ανακάλυψα πως είχα.
Eκεί ωρίμασα. Εκεί έκανα τις ηλιθιότητες που δικαιούμουν να κάνω και εκεί μετάνιωσα γι'αυτές. Και ήταν γαμάτα. Τώρα όμως έχω άλλα σχέδια. Θέλω να ψάξω να βρώ τί άλλο είμαι και δεν το ξέρω ακόμα. Θα δοκιμάσω ένα σωρό καινούρια πράγματα και αν δεν μου αρέσουν τα παρατάω. Άλλωστε αυτό είναι κάτι που το κάνω με απίστευτη ευκολία. Μακάρι να γίνονταν όλα τόσο εύκολα! Να μπορούσαμε να πούμε από τη μία στιγμή στην άλλη, τα παρατάω. Άστο να πάει, ξέχνα το! Εμ, εγώ δεν μπορώ....
Θα ήθελα να υπήρχε ένα κουμπάκι κάπου στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, το οποίο να συνδεόταν με κείνο το μέρος του εγκεφάλου, που στοιβάζονται όλα τα κουτιά με τις αναμνήσεις μου. Να το πατούσα, και αυτό να πέρναγε ρεύμα σε ένα καλώδιο, που να συνδέεται με ένα σύστημα για να γυρίσει ένας διακόπτης, που να ωθούσε μια μπότα με χοντρή σόλα να δώσει μια ξεγυρισμένη κλοτσιά στο σωρό με το κουτιά που έχουν ετικέτα με όνομα "κακές στιγμές". Αυτά να σωριάζονταν κάτω μισάνοιχτα με όλα τα σκατένια περιστατικά να ποδοπατιούνται από άλλα, ευχάριστα, που περιμένουν στην ουρά για να ταξινομηθούν. Και όλα αυτά, xωρίς να πάρω είδηση. Αθόρυβα, σαν τα εντοιχισμένα πλυντήρια πιάτων της Wilpool.....
Θα μπορούσε βέβαια και να συμβεί κάτι πιο παραμυθένιο, γιατί είμαι και ρομαντική πανάθεμά με. Να ανακάλυπτα ένα βράδυ μέσα στο σεντόνι μου, μια μυστική πύλη για την πόλη των θαυμάτων. Θα χρειαζόταν να περπατήσω πολύ αλλά και μόνο στη σκέψη των θαυμάτων που θα αντίκρυζα εκεί, ούτε που θα μου περνούσε από το μυαλό να γκρινιάξω! Σίγουρα θα συναντούσα κάποιο πονηρό κουνάβι, που θα προσπαθούσε να με δελεάσει με λαχταριστά γλυκά, αλλά με απότερο σκοπό να μου αποσπάσει την προσοχή και να χάσω τον δρόμο. Έτσι δεν θα ανακάλυπτα ποτέ τα θαύματα. Εγώ όμως, πιστή στον στόχο μου, συνεχίζω να ψάχνω αγνοόντας τις κολασμένες λιχουδιές. Κάποια στιγμή, υποθέτω πως θα βρισκόμουν και σε κάποιο σταυροδρόμι. Βέβαια με το φυσικό χάρισμα του προσανατολισμού που έχω, θα έβρισκα το σωστό δρόμο με τη μία. Και τότε, αφού θα έχω περάσει όλες τις δοκιμασίες, θα έκανε την εμφάνησή της (επιτέλους!) και η περιβόητη καλή νεράιδα με το μαγικό ραβδάκι, να μου πραγματοποιήσει μία ευχή. Τι ευχή θα έκανα? Εrase it all bitch....!
Αλλα αυτό είναι που θέλω πραγματικά? Να πάψω να θυμάμαι όσα με στεναχωρούν? Ναι, θα ήταν πάρα πολύ βολικό, και πολύ οικονομικό επίσης να τα ξεχάσω όλα. Βλέπεις, η θετική μου ενέργεια έχει εξαλειφθεί, και χρειάζομαι ένα σκασμό λεφτά στη yoga για να την καλλιεργήσω ξανά. Σκέφτομαι όμως το ενδεχόμενο να γίνω λιγάκι πιο φιλόξενη και διαλακτική. Μιλάω για όλα αυτά που ήθελα να ξεφορτωθώ. Να μπορούσα άραγε να τους παραχωρήσω μια μικρή, δανεικη πάντα, σκοτεινή γωνίτσα μέσα στο μυαλό μου. Τουλάχιστον μέχρι να αποφασίσω την οριστική τους τύχη. Ακούγεται πολύ καλό για να είναι αληθινό και ακριβώς έτσι έχουν τα πράγματα. Δεν άλλαξα γνώμη για τίποτα. Όμως θα μπορούσα ίσως να τα αποθηκεύσω σε κάποιο μέρος του μυαλού μου, για να μην ξεχάσω ποτέ όσα συνέβησαν και όσα συνδέονται μαζί τους. Να υπάρχουν ρε παιδί μου, και να μπορώ να τα επικαλούμαι κάθε φορά που θα συσκέπτομαι με τον εαυτό μου, για να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη, χωρίς όμως να τα αφήνω να επηρεάζουν την ζωή μου.
Επιμένω τόσο, γιατί είναι πολύ σημαντικά όλα όσα έμαθα από τις καταστάσεις που πέρασα. Τα μαθήματα που πήρα. Όπως για παράδειγμα ότι την εμπιστοσύνη δεν την μοιράζουμε από δώ κι από κει όπως κάνουμε με τις καραμέλες. Περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή που ο άλλος θα μας δείξει πως την αξίζει. Κι αν αυτή η στιγμή δεν έρθει όσο κι αν το θέλουμε, δεν χάθηκε και ο κόσμος. Η εμπιστοσύνη δεν θα χαλάσει αν μείνει λιγάκι κλεισμένη μέσα σε κάποιο συρτάρι περιμένοντας τον επόμενο. Θα αυξάνεται, και θα είναι πολύ τυχερός αυτός που θα κερδίσει τελικά τέτοιο δώρο. Τι γίνεται όμως αν την χαρίσουμε σε κάποιον κι εκείνος την πετάξει? Χάνεται για πάντα? Στο υπερπέραν? (προς διερεύνηση......)

Χρόνια Πολλά.

Εντάξει, είπα ένα ψέμα. Δεν είπα όλα όσα με απασχολούν. Είναι και κάτι άλλο... Και αν είναι να πιάσω το σφουγγάρι και να αρχίσω να σβήνω, πρέπει να κάνω μια μίνι σύσκεψη με τον εαυτό μου για να δώ τι θα κρατήσω και τι θα πετάξω. Ας ξεκινήσω από κάτι στην τύχη λοιπόν...
Όλοι έχουμε φίλους. Μικροί, μεγάλοι, ωραίοι, άσχημοι.. Όλοι έχουμε βρεί κάποιον ή κάποιους με τους οποίους μοιραζόμαστε τις πιο μοναδικές στιγμές μας, περνάμε φοβερά, δεν φοβόμαστε να είμαστε ο εαυτός μας, βγάζουμε έξω τα άπλυτά μας και γελάμε παρέα... Και σύ έχεις. Είναι εκείνοι που η μαμά σου αποκαλοί "τύποι", και ο μπαμπάς σου κοιτάει με μισό μάτι... Ή μπορεί να είναι ο κολλητός σου τον οποίο η μαμά σου θέλει για γαμπρό και ο μπαμπάς σου θεωρεί "βουτυράκια"... Όπως και να έχει, ποιός μπορεί να ζήσει χωρίς φίλους? Και γώ είχα.
Θυμάμαι την πρώτη μου μέρα σε μια ξένη πόλη. Πήγα μια μεγάλη βόλτα με μια καλοσυνάτη και χαμογελαστή κοπέλα και μιλήσαμε για όλα. Σαν δυο κορίτσια που απλά θέλουν να τα πούν κάπου. Συζητήσαμε για τόσα πολλά που σχεδόν νόμιζα πως την ήξερα από πρίν. Για μια στιγμή σκέφτηκα, μια τέτοια φίλη ήθελα!
Ήταν και άλλη μια κοπέλα, την κοιτούσα να κάθεται στο πίσω θρανίο μια μέρα στο μάθημα και σκεφτόμουνα τι μεγάλα μάτια που έχει. Χωρίς να το καταλάβω, γίναμε τρείς. Μετά από κάποιους που ήρθαν και έφυγαν, μείναμε κάμποσες τρελές, που δεν έχει σημασία να πώ ούτε τα ονόματά τους, ούτε το πόσες ήμασταν. Πειραζόμασταν, με άλλες ταίριαζα απόλυτα και με άλλες όχι και τόσο, αλλά ποιός νοιάζεται? Αγαπιόμασταν, δεν αγαπιόμασταν? Περνούσαμε φανταστικά! Δεν υπήρχε μέρα που να μην βρεθούμε όλες μαζί, να πιούμε καφέ και γελάσουμε κουτσομπολεύοντας.. Ήμουν σίγουρη πως αυτή η παρέα θα ήταν, ίσως, το μόνο που θα μου έμενε από τα φοιτητικά μου χρόνια.. Θα συναντιόμασταν φυσικά όλες στους γάμους μας και θα συνομοτούσαμε, θα βαφτίζαμε η μια το παιδί της άλλης, δεν θα χανόμασταν ποτέ!
Τότε εγώ τώρα γιατι νιώθω χαμένη? Φτάνει μια παρεξήγηση να τα σβήσει όλα? Όχι δεν φτάνει. Τίποτα δεν μπορεί να φθείρει την πραγματική φιλία, ουτε καν να την κουνήσει από τη θέση της. Η πραγματική φιλία έχει τόσο βαθειές ρίζες, που φτάνουν ώς το κέντρο της γής. Έχει γέφυρες τόσο δυνατές και σταθερές που ενώνουν χωρίς δυσκολία, μακρινούς κόσμους και μακρινά μυαλά. Αυτές οι γέφυρες δεν κόβονται με τίποτα, όσο κι αν ροκανίσει κάποιος τις βάσεις τους. Αν είναι έτσι, τότε πώς μπορώ εγώ τώρα και σας σβήνω με το σφουγγάρι μου? Πώς μπορώ και γκρεμίζω με τα ίδια μου τα χέρια οτιδήποτε μας ενώνει, οτιδήποτε σας θυμίζει? Θα σου πώ, είναι τόσο απλό. Ήταν όλα μέσα στη φαντασία μου. Για μένα ήταν όλα έτσι όπως σου τα περιέγραψα. Τα είχα πλάσει όλα έτσι όπως θα ήθελα να είναι, έτσι όπως μου άρεσαν. Είμασταν κολλητές!
Ο καθένας έχει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί. Ποτέ δεν αρνήθηκα το δικό μου. Πείτε με πεισματάρα αν σας βολεύει. Ή και εγωίστρια. Δεν με πειράζει. Εγώ ξέρω πως μπορεί να αγάπησα πριν με αγαπήσουν, αλλά τουλάχιστον έφυγα πρίν με διώξουν... Και αυτό δεν είναι ούτε πείσμα, ούτε εγωισμός. Είναι αξιοπρέπεια. Και αν στη φαντασία μου είμαι τώρα στο λεωφορείο και έρχομαι να σας βρώ, όπως ακριβώς και πέρσυ τέτοια μέρα στα γεννέθλιά μου, δεν θα σας το παραδεχτώ ποτέ. Αυτό ίσως να είναι από πείσμα, ναι.
Eύχομαι να περάσω χαρούμενα γεννέθλια....